Sivas'ta Atölye Camii çaprazında apartmanların önünde İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü karşısında bulunan bahçeli bir evin bitişiğinde yaklaşık bir aydır kazma, kürek ve el arabası ile çalışan bir Dede görüyordum.
Acaba bu nur yüzlü piri fâni ne yapıyor diye de merak ediyordum. Bugün özellikle Dede ile tanışmak için arabayı yakın bir yere park ettim yanına gittim. İşle meşguldü selam verdim duymadı, daha yüksek sesle selamı tekrarlayınca bana döndü "Aleyküm Selam' dedi.
Kolay gelsin, bir aydır seni burada çalışır görürüm ne yaparsın dedim. Sağolasın, hoş geldin, sefa geldin dedi. Burayı düzlüyorum vakit geçiriyorum işte dedi.
Adını, nereli olduğunu emekli olup olmadığını sordum.
Adım Kaya Bulut, 98 yaşındayım Elbeylinin Tatlıcak köyündenim bir müddet Nafia'da çalıştım sonrasında Bağkur'dan emekli oldum dedi.
Tatlıcaklı tanıdıklarımdan bahsettim.
Hepsinin babasını, dedesini tanıdığını ismen söyledi, maşallah hafıza güçlü. O da bana nereli olduğumu sordu, söyledim. Bizim oralarıda biliyor.
Çocukluğumda Nafia kamyonları derdik sarı sarı kamyonlar vardı, adı YSE sonra Köy Hizmetleri oldu galiba dedim.
Gözleri ışıl ışıl oldu o kamyonlarda şoförlük yaptım aynı zamanda motor ustasıyım dedi. Benim gibi merak edip gelen il yöneticileri de olmuş onlardan bahsetti.
Dua istedim, çoluk çocuğa ümmeti Muhammed'e dua etti.
Şimdi ara vereceğim, namaza duracağım dedi.
Evet dedim, öğle ezanı yeni okundu.
İş bahane gibiydi konuşmaya ihtiyacı vardı, Dede bana Mustafa Kutlu'nun Beyhude Ömrüm hikayesini hatırlattı nedense.
Bir ihtiyacı olup olmadığını sordum.
Allah'ın bugününe çok şükür dedi.
Çocuklarından bahsetti.
Allah'a ısmarladık diyerek duasını alarak yanından ayrıldım.